Wikipedia beschrijft een perfect storm onder andere als volgt: “A perfect storm is a confluence of events that drastically aggravates a situation.” Voor mij is het een perfecte omschrijving van hoe mijn leven er de laatste dagen uitzag. Er gebeurde plotseling zoveel tegelijkertijd, waardoor het onmogelijk wordt om weg te lopen voor mijn emoties en dat doet pijn, maar tegelijkertijd is het ook een cadeautje. In dit blog deel ik graag sommige van deze emoties, dus een waarschuwing is op zijn plaats:

 Pas op, dit blog kan zeer persoonlijke elementen bevatten!

Het afgelopen jaar heb ik voor een groot deel thuis gezeten, opgebrand en moe. Een burn-out dus. Dat overviel mij volkomen en het heeft best lang geduurd voordat ik accepteerde dat het zo was. Toen ik het eenmaal geaccepteerd had en met behulp van anderen aan mijn herstel ging werken, zat ik stiekem de hele tijd te wachten op dat ene Inzicht. Dat Inzicht waardoor ik plotseling het licht zou zien en zou weten hoe het allemaal in elkaar steekt. Waarschijnlijk overbodig om te zeggen dat ik dát Inzicht nog steeds niet heb.

Waar ik wel achter ben gekomen, is dat ik emoties vaak maar lastig vond en dat emoties voor mij synoniem waren aan zwakte. Niet bij anderen, maar wel bij mezelf. Men kon mij wel vertellen dat je kwetsbaar opstellen juist heel krachtig is, maar zo voelde dat voor mij niet. Je moet sterk zijn, tanden op elkaar zetten en gewoon doorgaan. Ik wilde ook heel graag gezien worden als een sterke, krachtige vrouw en daar paste je kwetsbaar opstellen dus niet bij.

Totdat ik deze zomer heel intensief omging met een groep mensen die ik al heel lang oppervlakkig kende via Twitter. Plotseling ging ik uit mijn ‘survival-modus’ en begon ik weer te leven en leuke dingen te doen. We hebben ons eigen Whatsapp groepje en ouwehoeren daar eigenlijk 24/7 met elkaar. Soms gaan de gesprekken nergens over en hebben we alleen veel pret, maar we kunnen daar ook ons lief en leed met elkaar delen als we daar behoefte aan hebben. Daar merkte ik dat me kwetsbaar opstellen veel minder eng was dan ik dacht en dat mensen dan niet hard gillend de andere kant op renden. Dus ik durf me ook steeds meer open te stellen en te delen wat ik voel.

Ik was me al bewust geworden van een hoop oud verdriet dat in me zat gedurende het hele proces van herstellen, maar kon daar eigenlijk nooit zo goed bij. Tot vorige week. Door een heel intensief gesprek kwam er plotseling heel veel verdriet uit en heb ik vrijwel een hele nacht gehuild. Dat voelde eerst vreselijk, maar in de loop van de daaropvolgende ochtend voelde het eigenlijk ook heel goed. Toen kreeg ik die dag ook nog twee heftige telefoontjes, waardoor mijn leven op dat moment behoorlijk op zijn kop stond en het ook betekent dat in de toekomst dingen ingrijpend zullen veranderen. In sommige opzichten werd de situatie even nog wat erger: A perfect storm!

En nu een paar dagen later,  realiseer ik me hoeveel er het afgelopen jaar is veranderd. Ja, ik ben op dit moment ook intens verdrietig, maar tegelijkertijd voel ik me ook heel sterk en heb ik veel vertrouwen in dat alles goed is en nog beter gaat worden. Ik ben gezegend met lieve en bijzondere mensen om me heen en het leven is goed! Dat ene Inzicht zal ik vermoedelijk nooit krijgen, maar dankzij mijn perfect storm ben ik wel weer wat wijzer.

 

Vroeger las ik vrijwel elke dag voor uit het boekje Raad eens hoeveel ik van je hou. Als ik dan klaar was, dan was het altijd een sport om te kijken wie de meeste creatieve metafoor verzon: de meisjes of ik. We weten dus heel goed dat we oneindig veel van elkaar houden, maar eigenlijk vertel ik ze te weinig waarom. En daarom…

 

Lieve A,
Waarom ik zoveel van je hou:

  • Omdat je mij een enorme knuffel geeft als je merkt dat ik verdrietig ben
  • Omdat je merkt dat ik verdrietig ben
  • Om je kwetsbaarheid
  • Omdat je je soms enorm voor me schaamt en dat dan weer rot voor me vindt
  • Omdat je me tegenwoordig op school een luchtkus geeft in plaats van een echte
  • Omdat je ’s avonds dan wel weer helemaal tegen me aan kruipt en geknuffeld wil worden
  • Omdat je zo enorm gevoelig bent voor de gevoelens van de mensen om je heen en rekening met hen houdt
  • Omdat je op de rand van de puberteit staat en daardoor soms zo herkenbaar dwars bent
  • Omdat je denkt dat je meer weet dan ik als het om pc’s, afstandsbedieningen, iPods of andere elektronisch apps gaat
  • Omdat ik geniet van jouw enorme sportiviteit
  • Omdat je op je iPod leert hoe je je nagels creatief moet lakken
  • Omdat je straalt als je ziet hoe blij ik ben als je zomaar de tafel gaat dekken
  • Omdat ik je driftbuien zo herken
  • Omdat je zo mij zo feilloos imiteert als ik Twitter op mijn mobiel
  • Omdat je het vervelend en tegelijkertijd ook heel leuk vindt als ik over je Twitter
  • Omdat je soms al zo volwassen met me meedenkt en verantwoordelijk wilt zijn
  • Omdat je je altijd voorstelt en dank je wel zegt

Lieve F,
Waarom ik zoveel van je hou:

  • Omdat je de mooiste pretogen van de wereld hebt
  • Omdat als wij bij elkaar in de buurt zijn, onze lijven elkaar altijd ergens aanraken
  • Omdat je zo’n fantastische fantasie hebt
  • Omdat je zo blij bent als ik trots op je ben
  • Omdat je het zo leuk vindt om samen dingen te doen
  • Omdat je tot in je tenen geniet van voorlezen
  • Omdat je zo’n enorme dramaqueen kan zijn
  • Omdat je stevig in je schoenen staat en blij bent met jezelf
  • Omdat je me aan het lachen kan maken
  • Omdat je lekker kan filosoferen op de fiets
  • Omdat je vrijwel elke avond naast me kruipt en me dan slaperig een kus geeft
  • Omdat je meemasseert als ik naar de fysiotherapeut ga en ik het verschil nauwelijks merk
  • Omdat je razend de kamer kan uitstormen en dan na het afkoelen bedremmeld sorry komt zeggen
  • Omdat je diskameriseren zegt in plaats van discrimineren
  • Omdat je de meest creatieve opdrachten verzint voor op de trampoline
  • Omdat je nog zo intens geniet van spelen
  • Omdat je geniet van gezelligheid van andere mensen en altijd geïnteresseerd bent in hun verhalen
 

Valentijnsdag is net voorbij, dus waarom er dan nu nog een blog aan wijden? Omdat ik er stiekem de hele dag toch mee bezig ben geweest. Ik heb nooit zoveel met deze dag gehad en vond het altijd een uit Amerika overgewaaide, overgewaardeerde, commerciële dag. Natuurlijk vond ik het wel leuk als mijn lief die dag iets bijzonders deed, maar dat komt waarschijnlijk omdat ik er dol op ben om verrast te worden of iemand anders te verrassen en daar is deze dag natuurlijk heel goed geschikt voor. Net zoals Sinterklaas en verjaardagen of wat mij betreft, alle dagen van het jaar!

Sinds drie jaar heeft Valentijnsdag echter wel een extra dimensie voor mij gekregen en is het een dag die me aan het denken zet. Op 14 februari 2008 werd namelijk mijn scheiding ingeschreven bij de Burgelijke Stand van de gemeente waar ik 9 jaar eerder trouwde en was ik vanaf dat moment officieel gescheiden. Wrang? Ironisch? Verdrietig? Geestig? All of the above, alhoewel mijn eerste reactie toen een lachbui was, omdat het juist op Valentijnsdag had plaatsgevonden. Scheidingen zijn altijd verdrietig, helemaal als er kinderen bij betrokken zijn, maar voor mij betekende de scheiding ook het begin van een nieuwe fase. Een verse start. Het verdriet had al genoeg aandacht gekregen in de jaren daarvoor en kwam later ook nog wel eens buurten, maar op dat moment was er vooral opluchting dat alles afgerond was.

Maar waarom ben ik sindsdien toch meer bezig met Valentijnsdag en waar houdt mijn geest zich dan mee bezig? Niet met de spannende vraag of ik verrast wordt door een potentieel lief, want die is niet in the picture (voor zover ik weet). Ook niet met dagdromen over een nieuwe prins in een witte convertible. Maar waarmee dan wel? Dit jaar realiseerde ik me plotseling dat dit een dag is waarop ik (on)bewust aan het filosoferen ben over wat ik van liefde vind of beter gezegd wat ik over liefde voel. Niet over liefde in het algemeen, maar specifiek over liefde tussen twee partners. En ik merk ik dat ik hier gemengde gevoelens over heb.

Ik hoor jullie nu denken: “Duh Einstein, dat is niet zo gek als je gescheiden bent…” en de kans is groot dat jullie daar helemaal gelijk in hebben, maar ik was toch wat , niet geheel aangenaam, verrast. Vandaag las ik deze tweet van @1TweetStory: “Gul is de lach, groot haar snapper. Ze begrijpt zijn tekortkomingen, onrust en lust. Daarom neemt hij de draak in haar er met liefde bij”. Deze tweet en het verhaal erachter raakte me. Ik vind dat het laat zien hoe mooi liefde tussen twee mensen kan zijn. Dus ik geloof absoluut in de liefde, maar merk dat ik twijfel of ik dit ooit weer zal voelen of wil voelen. Moet ik daar iets mee? Verdrietig zijn, gefrustreerd, bang voor een eenzame toekomst? Nee, vandaag realiseerde ik me dat ik er niets mee hoef te doen. Dit gevoel is op dit moment wat ik voel en dus is het goed. Het verandert vast weer of misschien ook niet en dat is dan ook goed.

Eén ding weet ik wel heel zeker. Valentijnsdag is leuk, omdat het een dag is waarop veel mensen toch even stil staan bij hun (potentiële) lief en misschien elkaar ook verrassen vanuit hun hart en niet vanuit hun portemonnee. Ik ben wel benieuwd naar jullie mooiste, liefste verrassing voor je lief al dan niet op Valentijnsdag. Willen jullie het me vertellen?

 

Vaak voel ik me gevangen door al het ‘moeten’ in mijn leven. Ik moet op tijd opstaan om voor het ontbijt te zorgen,  ik moet voor gezonde pauzehapjes en lunchdozen zorgen, ik moet de kinderen naar school brengen, ik moet op tijd op werk zijn, ik moet dingen op tijd afhebben, ik moet op tijd de kinderen van de naschoolse opvang halen, ik moet koken, ik moet een sociaal leven hebben, ik moet . Ik kan nog wel even verder met mijn lijstje gaan, maar denk dat het duidelijk is wat ik bedoel.

Vandaag tijdens de eerste trainingsdag van een 2-daagse training ‘Flirt met NLP en meer’ viel plotseling het kwartje. Door steeds te denken in termen van moeten, voel ik me gevangen, maar ben ik dat ook? Nee. Het zit hem allemaal in het woord moeten.

Want zou ik stoppen met werken als ik morgen plotseling de hoofdprijs win bij een loterij? Of zou ik geen kinderen krijgen als ik opnieuw de keuze had? Nee. Ik ben heel bewust moeder geworden en wil goed voor mijn kinderen zorgen en er zijn, want ik wil ze laten opgroeien tot zelfstandige, gelukkige vrouwen. Ik geniet van hen en vind het fantastisch om te zien hoe zij zich ontwikkelen tot eigen persoonlijkheden. En natuurlijk moet ik werken om te kunnen zorgen voor mijn dochters en mijzelf, maar ik koos deze baan die soms veel tijd en energie vraagt, maar mij ook veel voldoening geeft en waar ik me verder ontwikkel. Dat dit verplichtingen met zich meebrengt, is logisch maar dat hoeft niet automatisch verstikkend te zijn. Het is maar net hoe je het voor jezelf benoemt.

Het klinkt misschien heel makkelijk, maar door het woordje moeten te vervangen door willen, voel ik me plotseling een stuk vrijer. Weer is me duidelijk geworden hoe krachtig taal is, wat een lading sommige woorden hebben en dat woordkeuze dus heel bepalend is voor het gevoel dat ik heb. En het feit dat ik kan kiezen, geeft mij een enorm gevoel van vrijheid.

Ik ben benieuwd naar welke woorden mij nog meer beperken, ik ga op ontdekkingsreis in mijn eigen taalgebruik om hier achter te komen. En jij? Welke woorden zetten jou gevangen?

 

Vanavond zag ik op tv een t-shirt met daarop de uitspraak ‘Don’t believe everything you think’*. Op de een of andere manier laat deze uitspraak mij niet los en blijf ik er over nadenken (ha!). Het kan inderdaad een enorme valkuil zijn om zomaar blindelings je eigen gedachten te geloven, daar zijn legio voorbeelden van te noemen. Zoals kinderen die denken dat ze niets kunnen, omdat ze nooit positieve feedback krijgen of vrouwen die denken dat ze lelijk zijn, omdat ze nooit gecomplimenteerd zijn en niet hun eigen schoonheid zien.

Ook zelf word ik vrijwel dagelijks misleid door mijn eigen gedachten. De ergste misleidende gedachte is dat ik zo’n tig keer per dag denk dat ik roken lekker en/of gezellig vind. Onzin natuurlijk, want als nou iets eigenlijk niet lekker of gezellig is, dan is het wel roken. Of zoals ooit een antirookcoach zei: “Eén van de grootste bestanddelen van sigaretten is teer. Dus als het zo gezellig en lekker is, zullen we dan gezellig samen een hapje A10 nemen?”. Na die sessie heb ik ruim 1 jaar niet gerookt, want door dit soort opmerkingen ging ik er toch anders over denken.

Maar ja, na dat jaar, dacht ik ook dat ik wel weer eens een trekje kon nemen. Niet dus, want nu rook ik alweer 1,5 jaar, waar ik eigenlijk heel erg van baal. Tijd dus om de wel betrouwbare gedachte: “Roken is slecht, vies, duur en ongezond” sterker te laten worden, maar hoe doe je dat? Hoe doorbreek je een gedachtenpatroon? In mijn geval doe ik dat met wat chemische hulp en ga ik vanaf zondag pillen slikken die de ‘craving’ wegnemen waardoor ik me meer kan concentreren op de betrouwbare gedachte en niet afgeleid wordt door de fysieke verslaving. Daarnaast heb ik voor mezelf een lijstje van voor- en nadelen gemaakt van het roken. Opvallend vond ik dat doordat ik dit echt serieus heb gedaan, een heleboel van de zogenaamde voordelen onzin blijken te zijn en het lijstje van de nadelen wel 3x langer was. Dit lijstje ga ik nu op mijn ijskast hangen om me te helpen herinneren dat ik wel mijn stopgedachte mag geloven.

Een andere gedachte waar ik al heel lang hardnekkig in geloof, is dat ik bang ben voor hoogtes. Ik heb niet echt  hoogtevrees, maar als ik op de hoogste verdieping sta van een flat, krijg ik wel zo’n zwaar gevoel in mijn voeten en benen. In vliegtuigen en hoge skiliften kan dit gevoel mij soms ook zomaar overvallen als ik uit het raampje of naar beneden kijk. Maar toch toen ik vorige week dit filmpje (kijk op volledig scherm) van de zweefvlieger over de Fisher Towers zag, wilde ik alleen maar zweven en dit ook een keertje doen in mijn leven. Wat moet ik nou geloven, mijn gedachte dat ik bang ben of mijn gevoel dat ik dit een keer moet doen. Ik denk (weer ha!) dat ik ga voor mijn gevoel. En jullie? Wat geloven jullie?

* uitspraak is trouwens van Wayne Dyer

P.S. Mijn vader mailde mij als reactie op dit blog en het blog hiervoor mij dit bericht uit het NRC, over de kracht van het geschreven woord ;-). Love my dad!

 

De afgelopen week heb ik de hele week in bed gelegen, geveld door de griep.  Op zich al vervelend genoeg, maar ik weet het gelukkig altijd nog een beetje erger te maken: mijn eigen bijwerkingen te creëren… Zo heb ik na een paar dagen het piekeren tot een kunst verheven en zie ik door de beren de weg niet meer. Een andere heel interessante bijwerking is dat ik het eigenlijk heel zwak vind dat ik ziek ben. Ook een heel nuttig gevoel. 

De afgelopen dagen heb ik als een soort buitenstaander af en toe naar mezelf gekeken en me hier enorm over verbaasd. Laat het los! Wees niet zo streng voor jezelf! Dit soort gedachten vlogen door mijn hoofd, maar dat is altijd makkelijker gezegd dan gedaan. Althans zo heb ik het tot nu toe vaak ervaren. Maar deze week lukte het me af en toe wel om het los te laten en minder streng te zijn voor mezelf. Waarom?

Misschien heel gek, maar voor een groot deel door Twitter. Wanneer ik deze week een zelfmedelijden- of klaagtweet de wereld ingooide, schreef ik het als het ware al van mij af. De lieve reacties hierop waren een bonus, die me dan weer aan het lachen maakte en waardoor ik me realiseerde dat het allemaal reuze meevalt. De kracht van het schrijven. Grappig, want mijn moeder raadt mij al mijn hele leven lang aan om dingen van me af te schrijven en dat vond ik altijd eigenlijk onzin. En nu merk ik dat het werkt. Niet alleen door het zelf tweeten, maar ook door tweets van anderen.

Eén van de mensen die ik volg op Twitter is Robbert Paul de Vries (@_Roodbaard) en hij is een nieuw initiatief begonnen: #JOUW2011. Al in december tweette hij uitdagende vragen als “Wat is jouw 2011?”. Met zijn programma JOUW2011 wil hij mensen helpen datgene te bereiken wat zij verdienen. Dat kan je natuurlijk uitleggen als een glad verkooppraatje voor een training of seminar, maar door zijn tips op de site is het, in elk geval voor mij, meer dan dat. Zijn 1e tip hield in dat je een lijstje van 200 dingen moest maken die je leuk vindt om te doen in 2011. Ik heb dat lijstje nog niet af, want dat kost natuurlijk wel tijd, maar het speelt wel de hele tijd door mijn hoofd. En iedere keer als ik weer iets heb bedacht, schrijf ik het op en wordt het echter, beklijft het meer.  Elke dag is er een nieuwe tip, die ik nog lang niet allemaal heb opgevolgd, maar waardoor ik er weer mee bezig ben.

En vandaag las ik via Twitter een nieuwe inspirerende column ‘Belangen van Evenwicht’van Linda Ruigrok (@Linda_Ruigrok) die zij heeft geschreven voor het nieuwe E-zine STL . Hierin schrijft ze onder andere over hoe de kritische blik de valkuil is en dat we vaak veel te kritisch naar onszelf kijken. Nu is het helemaal niet gek om af en toe kritisch naar jezelf te kijken, maar dat kan je op twee manieren doen. Streng of mild. En zoals Linda het zo mooi verwoord “Mildheid is het toverwoord.” Ze heeft gelijk.

Ik volg natuurlijk niet alleen Linda en Robbert op Twitter. Ik zou hier nog veel meer namen kunnen noemen van tweeps die mij opvrolijken, keihard aan het lachen maken, me aan het denken zetten, meeleven, me nieuwe informatie geven of gewoon heel lief zijn. Maar zij sluiten op dit moment wel heel goed aan bij waar ik over nadenk. Toeval? Toeval bestaat niet.

Ik ga liever zijn voor mezelf, net zoals ik dat meestal ook ben voor de mensen om me heen. De beren op de weg zijn verdwaald of in ieder geval voor nu verdwenen, weggejaagd door de kracht van het geschreven en gelezen woord.

 

Vandaag zijn mijn moeder en haar tweelingzusje 75 jaar geworden. Ik weet nog heel goed hoe we de 75e verjaardag van hun moeder, mijn grootmoeder, vierden en hoe oud ik mijn grootmoeder toen vond. Als ik nu naar mijn moeder kijk, ben ik elke keer weer verbaasd dat zij nu zogenaamd ook oud is. Oud is namelijk niet echt het eerste woord dat ik met haar associeer. Natuurlijk zijn er rimpels en legt ze niet helemaal zonder moeite meer haar been in haar nek, maar oud? Nee, mijn moeder heeft meer energie in haar kleine teen dan de meesten op een topdag. De hele dag heb ik over haar en haar zusje nagedacht. En na vandaag realiseer ik me dat ik eigenlijk een heel bijzondere moeder heb, een krachtige en sterke vrouw. Er is veel over mijn moeder te vertellen, maar vandaag wil ik vertellen over waarom ze mijn voorbeeld is.

Toen mijn moeder voor het eerst moeder werd en mij kreeg, was zij de kostwinner van het gezin. Mijn vader was nog bezig met zijn studie medicijnen en mijn moeder gaf les op de Academie voor Lichamelijke Opvoeding. Ooit begonnen met ritmische gymnastiek en daarna was zij één van de eerste die jazzgymnastiek ging geven en jazzdans. Dansen en bewegen zijn altijd haar grote passie geweest, nog steeds geeft zij elke week zo’n 5 uur per week les in de studio in mijn ouderlijk huis.  

Zo ging ze in haar studententijd drie zomers naar Jacob’s Pillow in Amerika om daar de hele zomer te dansen, volgde ze een opleiding bij Nel Roos en ging ze toen wij klein waren regelmatig naar het buitenland of ergens in Nederland om cursussen te geven en volgen, naast het lesgeven op de ALO. Ongebruikelijk, want de meeste moeders van mijn vrienden waren gewoon altijd thuis. We mochten soms mee naar haar lessen en achteraf realiseer ik me pas hoe knap ze het deed: moeder zijn combineren met gewoon Job zijn. Want dat was al altijd heel duidelijk, je had mama en je had Job, de juf. Wat niet wil zeggen dat ze er niet voor ons was, uiteindelijk was de mama er altijd en wisten wij hoe belangrijk wij voor haar waren.

Maar wat ik me vandaag realiseerde, is dat mijn moeder altijd heel goed haar eigen leven heeft geleid en haar eigen passies heeft gevolgd. Zelfs in combinatie met een gezin met drie kinderen, twee honden en een man die meer dan 60 uur per week werkte. Ik ben trots op haar en besefte vandaag dat ze mijn grote voorbeeld is.

 

Zowel in de traditionele als social media vliegen de lijstjes van 2010 je om de oren. Op Twitter, Facebook, LinkedIn verschijnt regelmatig de vraag naar wat  het hoogtepunt van 2010 was. Hierdoor ga je (on)bewust nadenken over het afgelopen jaar en dan realiseer ik me dat ik niet zo 1-2-3 een lijstje uit mijn mouw schud. Betekent dat dan dat 2010 geen goed jaar voor mij was? Of sta ik niet genoeg stil bij wat mij overkomt of wat ik meemaak? Food for thought.

Meer food for thought krijg ik ook door de vraag naar mijn goede voornemens voor 2011 of wat ik het komende jaar wil bereiken. Ook hier moet ik het antwoord schuldig blijven en echt over nadenken. En daar ik graag van de hak op de tak spring, ook in gedachten, heb ik uiteindelijk meer nagedacht over waarom ik geen antwoorden kan geven en niet over mijn hoogtepunten of goede voornemens.

Maar nu is natuurlijk de grote vraag, heb ik daar dan wel een antwoord op gevonden? Ja. Ik heb me gerealiseerd dat ik (en ongetwijfeld velen met mij) niet genoeg stilsta bij wat er elke dag gebeurt. Als moeder zit je elke dag vol in de routine: kinderen op tijd naar school brengen, verantwoorde lunchtrommels maken, ze op tijd afleveren bij speelafspraken, hockey- of basketbaltraining, turnen, bijles, huiswerk maken, voorlezen, samen de dag doornemen en zorgen dat ze gezonde, blije, zelfstandige mensen worden. Nu ben ik niet alleen moeder, maar werk ik ook nog minimaal 32 uur per week en moet ik ook zorgen dat mijn huis er ook nog een beetje gezellig ziet en ik af en toe ook nog andere grote mensen zie in een sociale setting. Tijd voor reflectie schiet er dan wel eens een beetje bij in en dat is natuurlijk zonde.

Want 2010 was een goed jaar, waarin ik mijn eerste blog schreef, eindelijk mijn tattoo liet zetten, een supergave masterclass heb gevolgd, leuke projecten heb gedaan, bijzondere mensen heb ontmoet, mijn meisjes voor het eerst hebben geskied op de pistes waar ik ook leerde skiën als kind, ik beter grenzen heb leren aangeven en veel heb gelachen en nauwelijks gehuild.

En voor wat betreft die goede voornemens? Ik heb er dit jaar zomaar twee gemaakt…. En jullie?

Geniet van Oud en Nieuw morgen en ik wens jullie een mooi, gezond, vrolijk en heel goed 2011.

 

 
Zowel dit jaar als vorig jaar was ik op Kerstavond alleen thuis. Bewust, want mijn Santas (foto: (CC) Jo Christian Oterhals)meisjes waren/zijn bij hun paps en ik vond het zalig om lekker mijn eigen gang te gaan. Toch vinden een hoop mensen dat een beetje zielig. Waarom? Wat gebeurt er toch met ons tijdens Kerst? Waarom staan we de dag of dagen daarvoor plotseling belachelijk vroeg in de winkels en maken we ons druk over dat de basilicum of crème fraîche uitverkocht is? Doen we inkopen alsof de winkels maanden gesloten zijn en geven we geld uit als water? Hoezo kredietcrisis? En vergeet vooral niet het idee dat het knus, gezellig moet zijn. Is dat dan verkeerd?

 

Nee, natuurlijk niet. Ik vind het ook fijn om Kerst door te brengen met mensen die ik lief heb, maar dat vind ik ook de andere dagen van het jaar. Ik heb moeite met het verplichte van die dagen. Dat het gezellig MOET zijn en de enorme overdaad.

Ik ben niet gelovig opgevoed, dus de Christelijke betekenis van Kerst zegt mij weinig. Maar vroeger las en nu nog steeds leest mijn vader tijdens Kerst altijd het Kerstverhaal voor en iemand anders een ander (vaak heel sentimenteel of gevoelig) kerstsprookje. Cadeautjes geven, doen wij niet. Dat doen we met Sinterklaas. Mijn broer, zus en ik proberen met onze kinderen, aanhang en honden wel op dezelfde dag te komen, maar als dat niet lukt, is het ook niet erg. Het is geen verplichting. Kerst is voor mij vooral ontspannen genieten van de mensen die ik lief heb en blij te zijn met al het goede in ons leven.

Vrolijk Kerstfeest allemaal!

© 2011 Retje blogt Suffusion theme by Sayontan Sinha