Valentijnsdag is net voorbij, dus waarom er dan nu nog een blog aan wijden? Omdat ik er stiekem de hele dag toch mee bezig ben geweest. Ik heb nooit zoveel met deze dag gehad en vond het altijd een uit Amerika overgewaaide, overgewaardeerde, commerciële dag. Natuurlijk vond ik het wel leuk als mijn lief die dag iets bijzonders deed, maar dat komt waarschijnlijk omdat ik er dol op ben om verrast te worden of iemand anders te verrassen en daar is deze dag natuurlijk heel goed geschikt voor. Net zoals Sinterklaas en verjaardagen of wat mij betreft, alle dagen van het jaar!

Sinds drie jaar heeft Valentijnsdag echter wel een extra dimensie voor mij gekregen en is het een dag die me aan het denken zet. Op 14 februari 2008 werd namelijk mijn scheiding ingeschreven bij de Burgelijke Stand van de gemeente waar ik 9 jaar eerder trouwde en was ik vanaf dat moment officieel gescheiden. Wrang? Ironisch? Verdrietig? Geestig? All of the above, alhoewel mijn eerste reactie toen een lachbui was, omdat het juist op Valentijnsdag had plaatsgevonden. Scheidingen zijn altijd verdrietig, helemaal als er kinderen bij betrokken zijn, maar voor mij betekende de scheiding ook het begin van een nieuwe fase. Een verse start. Het verdriet had al genoeg aandacht gekregen in de jaren daarvoor en kwam later ook nog wel eens buurten, maar op dat moment was er vooral opluchting dat alles afgerond was.

Maar waarom ben ik sindsdien toch meer bezig met Valentijnsdag en waar houdt mijn geest zich dan mee bezig? Niet met de spannende vraag of ik verrast wordt door een potentieel lief, want die is niet in the picture (voor zover ik weet). Ook niet met dagdromen over een nieuwe prins in een witte convertible. Maar waarmee dan wel? Dit jaar realiseerde ik me plotseling dat dit een dag is waarop ik (on)bewust aan het filosoferen ben over wat ik van liefde vind of beter gezegd wat ik over liefde voel. Niet over liefde in het algemeen, maar specifiek over liefde tussen twee partners. En ik merk ik dat ik hier gemengde gevoelens over heb.

Ik hoor jullie nu denken: “Duh Einstein, dat is niet zo gek als je gescheiden bent…” en de kans is groot dat jullie daar helemaal gelijk in hebben, maar ik was toch wat , niet geheel aangenaam, verrast. Vandaag las ik deze tweet van @1TweetStory: “Gul is de lach, groot haar snapper. Ze begrijpt zijn tekortkomingen, onrust en lust. Daarom neemt hij de draak in haar er met liefde bij”. Deze tweet en het verhaal erachter raakte me. Ik vind dat het laat zien hoe mooi liefde tussen twee mensen kan zijn. Dus ik geloof absoluut in de liefde, maar merk dat ik twijfel of ik dit ooit weer zal voelen of wil voelen. Moet ik daar iets mee? Verdrietig zijn, gefrustreerd, bang voor een eenzame toekomst? Nee, vandaag realiseerde ik me dat ik er niets mee hoef te doen. Dit gevoel is op dit moment wat ik voel en dus is het goed. Het verandert vast weer of misschien ook niet en dat is dan ook goed.

Eén ding weet ik wel heel zeker. Valentijnsdag is leuk, omdat het een dag is waarop veel mensen toch even stil staan bij hun (potentiële) lief en misschien elkaar ook verrassen vanuit hun hart en niet vanuit hun portemonnee. Ik ben wel benieuwd naar jullie mooiste, liefste verrassing voor je lief al dan niet op Valentijnsdag. Willen jullie het me vertellen?

 

Zowel in de traditionele als social media vliegen de lijstjes van 2010 je om de oren. Op Twitter, Facebook, LinkedIn verschijnt regelmatig de vraag naar wat  het hoogtepunt van 2010 was. Hierdoor ga je (on)bewust nadenken over het afgelopen jaar en dan realiseer ik me dat ik niet zo 1-2-3 een lijstje uit mijn mouw schud. Betekent dat dan dat 2010 geen goed jaar voor mij was? Of sta ik niet genoeg stil bij wat mij overkomt of wat ik meemaak? Food for thought.

Meer food for thought krijg ik ook door de vraag naar mijn goede voornemens voor 2011 of wat ik het komende jaar wil bereiken. Ook hier moet ik het antwoord schuldig blijven en echt over nadenken. En daar ik graag van de hak op de tak spring, ook in gedachten, heb ik uiteindelijk meer nagedacht over waarom ik geen antwoorden kan geven en niet over mijn hoogtepunten of goede voornemens.

Maar nu is natuurlijk de grote vraag, heb ik daar dan wel een antwoord op gevonden? Ja. Ik heb me gerealiseerd dat ik (en ongetwijfeld velen met mij) niet genoeg stilsta bij wat er elke dag gebeurt. Als moeder zit je elke dag vol in de routine: kinderen op tijd naar school brengen, verantwoorde lunchtrommels maken, ze op tijd afleveren bij speelafspraken, hockey- of basketbaltraining, turnen, bijles, huiswerk maken, voorlezen, samen de dag doornemen en zorgen dat ze gezonde, blije, zelfstandige mensen worden. Nu ben ik niet alleen moeder, maar werk ik ook nog minimaal 32 uur per week en moet ik ook zorgen dat mijn huis er ook nog een beetje gezellig ziet en ik af en toe ook nog andere grote mensen zie in een sociale setting. Tijd voor reflectie schiet er dan wel eens een beetje bij in en dat is natuurlijk zonde.

Want 2010 was een goed jaar, waarin ik mijn eerste blog schreef, eindelijk mijn tattoo liet zetten, een supergave masterclass heb gevolgd, leuke projecten heb gedaan, bijzondere mensen heb ontmoet, mijn meisjes voor het eerst hebben geskied op de pistes waar ik ook leerde skiën als kind, ik beter grenzen heb leren aangeven en veel heb gelachen en nauwelijks gehuild.

En voor wat betreft die goede voornemens? Ik heb er dit jaar zomaar twee gemaakt…. En jullie?

Geniet van Oud en Nieuw morgen en ik wens jullie een mooi, gezond, vrolijk en heel goed 2011.

 

 
Zowel dit jaar als vorig jaar was ik op Kerstavond alleen thuis. Bewust, want mijn Santas (foto: (CC) Jo Christian Oterhals)meisjes waren/zijn bij hun paps en ik vond het zalig om lekker mijn eigen gang te gaan. Toch vinden een hoop mensen dat een beetje zielig. Waarom? Wat gebeurt er toch met ons tijdens Kerst? Waarom staan we de dag of dagen daarvoor plotseling belachelijk vroeg in de winkels en maken we ons druk over dat de basilicum of crème fraîche uitverkocht is? Doen we inkopen alsof de winkels maanden gesloten zijn en geven we geld uit als water? Hoezo kredietcrisis? En vergeet vooral niet het idee dat het knus, gezellig moet zijn. Is dat dan verkeerd?

 

Nee, natuurlijk niet. Ik vind het ook fijn om Kerst door te brengen met mensen die ik lief heb, maar dat vind ik ook de andere dagen van het jaar. Ik heb moeite met het verplichte van die dagen. Dat het gezellig MOET zijn en de enorme overdaad.

Ik ben niet gelovig opgevoed, dus de Christelijke betekenis van Kerst zegt mij weinig. Maar vroeger las en nu nog steeds leest mijn vader tijdens Kerst altijd het Kerstverhaal voor en iemand anders een ander (vaak heel sentimenteel of gevoelig) kerstsprookje. Cadeautjes geven, doen wij niet. Dat doen we met Sinterklaas. Mijn broer, zus en ik proberen met onze kinderen, aanhang en honden wel op dezelfde dag te komen, maar als dat niet lukt, is het ook niet erg. Het is geen verplichting. Kerst is voor mij vooral ontspannen genieten van de mensen die ik lief heb en blij te zijn met al het goede in ons leven.

Vrolijk Kerstfeest allemaal!

© 2011 Retje blogt Suffusion theme by Sayontan Sinha