Vaak voel ik me gevangen door al het ‘moeten’ in mijn leven. Ik moet op tijd opstaan om voor het ontbijt te zorgen,  ik moet voor gezonde pauzehapjes en lunchdozen zorgen, ik moet de kinderen naar school brengen, ik moet op tijd op werk zijn, ik moet dingen op tijd afhebben, ik moet op tijd de kinderen van de naschoolse opvang halen, ik moet koken, ik moet een sociaal leven hebben, ik moet . Ik kan nog wel even verder met mijn lijstje gaan, maar denk dat het duidelijk is wat ik bedoel.

Vandaag tijdens de eerste trainingsdag van een 2-daagse training ‘Flirt met NLP en meer’ viel plotseling het kwartje. Door steeds te denken in termen van moeten, voel ik me gevangen, maar ben ik dat ook? Nee. Het zit hem allemaal in het woord moeten.

Want zou ik stoppen met werken als ik morgen plotseling de hoofdprijs win bij een loterij? Of zou ik geen kinderen krijgen als ik opnieuw de keuze had? Nee. Ik ben heel bewust moeder geworden en wil goed voor mijn kinderen zorgen en er zijn, want ik wil ze laten opgroeien tot zelfstandige, gelukkige vrouwen. Ik geniet van hen en vind het fantastisch om te zien hoe zij zich ontwikkelen tot eigen persoonlijkheden. En natuurlijk moet ik werken om te kunnen zorgen voor mijn dochters en mijzelf, maar ik koos deze baan die soms veel tijd en energie vraagt, maar mij ook veel voldoening geeft en waar ik me verder ontwikkel. Dat dit verplichtingen met zich meebrengt, is logisch maar dat hoeft niet automatisch verstikkend te zijn. Het is maar net hoe je het voor jezelf benoemt.

Het klinkt misschien heel makkelijk, maar door het woordje moeten te vervangen door willen, voel ik me plotseling een stuk vrijer. Weer is me duidelijk geworden hoe krachtig taal is, wat een lading sommige woorden hebben en dat woordkeuze dus heel bepalend is voor het gevoel dat ik heb. En het feit dat ik kan kiezen, geeft mij een enorm gevoel van vrijheid.

Ik ben benieuwd naar welke woorden mij nog meer beperken, ik ga op ontdekkingsreis in mijn eigen taalgebruik om hier achter te komen. En jij? Welke woorden zetten jou gevangen?

 

Vanavond zag ik op tv een t-shirt met daarop de uitspraak ‘Don’t believe everything you think’*. Op de een of andere manier laat deze uitspraak mij niet los en blijf ik er over nadenken (ha!). Het kan inderdaad een enorme valkuil zijn om zomaar blindelings je eigen gedachten te geloven, daar zijn legio voorbeelden van te noemen. Zoals kinderen die denken dat ze niets kunnen, omdat ze nooit positieve feedback krijgen of vrouwen die denken dat ze lelijk zijn, omdat ze nooit gecomplimenteerd zijn en niet hun eigen schoonheid zien.

Ook zelf word ik vrijwel dagelijks misleid door mijn eigen gedachten. De ergste misleidende gedachte is dat ik zo’n tig keer per dag denk dat ik roken lekker en/of gezellig vind. Onzin natuurlijk, want als nou iets eigenlijk niet lekker of gezellig is, dan is het wel roken. Of zoals ooit een antirookcoach zei: “Eén van de grootste bestanddelen van sigaretten is teer. Dus als het zo gezellig en lekker is, zullen we dan gezellig samen een hapje A10 nemen?”. Na die sessie heb ik ruim 1 jaar niet gerookt, want door dit soort opmerkingen ging ik er toch anders over denken.

Maar ja, na dat jaar, dacht ik ook dat ik wel weer eens een trekje kon nemen. Niet dus, want nu rook ik alweer 1,5 jaar, waar ik eigenlijk heel erg van baal. Tijd dus om de wel betrouwbare gedachte: “Roken is slecht, vies, duur en ongezond” sterker te laten worden, maar hoe doe je dat? Hoe doorbreek je een gedachtenpatroon? In mijn geval doe ik dat met wat chemische hulp en ga ik vanaf zondag pillen slikken die de ‘craving’ wegnemen waardoor ik me meer kan concentreren op de betrouwbare gedachte en niet afgeleid wordt door de fysieke verslaving. Daarnaast heb ik voor mezelf een lijstje van voor- en nadelen gemaakt van het roken. Opvallend vond ik dat doordat ik dit echt serieus heb gedaan, een heleboel van de zogenaamde voordelen onzin blijken te zijn en het lijstje van de nadelen wel 3x langer was. Dit lijstje ga ik nu op mijn ijskast hangen om me te helpen herinneren dat ik wel mijn stopgedachte mag geloven.

Een andere gedachte waar ik al heel lang hardnekkig in geloof, is dat ik bang ben voor hoogtes. Ik heb niet echt  hoogtevrees, maar als ik op de hoogste verdieping sta van een flat, krijg ik wel zo’n zwaar gevoel in mijn voeten en benen. In vliegtuigen en hoge skiliften kan dit gevoel mij soms ook zomaar overvallen als ik uit het raampje of naar beneden kijk. Maar toch toen ik vorige week dit filmpje (kijk op volledig scherm) van de zweefvlieger over de Fisher Towers zag, wilde ik alleen maar zweven en dit ook een keertje doen in mijn leven. Wat moet ik nou geloven, mijn gedachte dat ik bang ben of mijn gevoel dat ik dit een keer moet doen. Ik denk (weer ha!) dat ik ga voor mijn gevoel. En jullie? Wat geloven jullie?

* uitspraak is trouwens van Wayne Dyer

P.S. Mijn vader mailde mij als reactie op dit blog en het blog hiervoor mij dit bericht uit het NRC, over de kracht van het geschreven woord ;-). Love my dad!

 

De afgelopen week heb ik de hele week in bed gelegen, geveld door de griep.  Op zich al vervelend genoeg, maar ik weet het gelukkig altijd nog een beetje erger te maken: mijn eigen bijwerkingen te creëren… Zo heb ik na een paar dagen het piekeren tot een kunst verheven en zie ik door de beren de weg niet meer. Een andere heel interessante bijwerking is dat ik het eigenlijk heel zwak vind dat ik ziek ben. Ook een heel nuttig gevoel. 

De afgelopen dagen heb ik als een soort buitenstaander af en toe naar mezelf gekeken en me hier enorm over verbaasd. Laat het los! Wees niet zo streng voor jezelf! Dit soort gedachten vlogen door mijn hoofd, maar dat is altijd makkelijker gezegd dan gedaan. Althans zo heb ik het tot nu toe vaak ervaren. Maar deze week lukte het me af en toe wel om het los te laten en minder streng te zijn voor mezelf. Waarom?

Misschien heel gek, maar voor een groot deel door Twitter. Wanneer ik deze week een zelfmedelijden- of klaagtweet de wereld ingooide, schreef ik het als het ware al van mij af. De lieve reacties hierop waren een bonus, die me dan weer aan het lachen maakte en waardoor ik me realiseerde dat het allemaal reuze meevalt. De kracht van het schrijven. Grappig, want mijn moeder raadt mij al mijn hele leven lang aan om dingen van me af te schrijven en dat vond ik altijd eigenlijk onzin. En nu merk ik dat het werkt. Niet alleen door het zelf tweeten, maar ook door tweets van anderen.

Eén van de mensen die ik volg op Twitter is Robbert Paul de Vries (@_Roodbaard) en hij is een nieuw initiatief begonnen: #JOUW2011. Al in december tweette hij uitdagende vragen als “Wat is jouw 2011?”. Met zijn programma JOUW2011 wil hij mensen helpen datgene te bereiken wat zij verdienen. Dat kan je natuurlijk uitleggen als een glad verkooppraatje voor een training of seminar, maar door zijn tips op de site is het, in elk geval voor mij, meer dan dat. Zijn 1e tip hield in dat je een lijstje van 200 dingen moest maken die je leuk vindt om te doen in 2011. Ik heb dat lijstje nog niet af, want dat kost natuurlijk wel tijd, maar het speelt wel de hele tijd door mijn hoofd. En iedere keer als ik weer iets heb bedacht, schrijf ik het op en wordt het echter, beklijft het meer.  Elke dag is er een nieuwe tip, die ik nog lang niet allemaal heb opgevolgd, maar waardoor ik er weer mee bezig ben.

En vandaag las ik via Twitter een nieuwe inspirerende column ‘Belangen van Evenwicht’van Linda Ruigrok (@Linda_Ruigrok) die zij heeft geschreven voor het nieuwe E-zine STL . Hierin schrijft ze onder andere over hoe de kritische blik de valkuil is en dat we vaak veel te kritisch naar onszelf kijken. Nu is het helemaal niet gek om af en toe kritisch naar jezelf te kijken, maar dat kan je op twee manieren doen. Streng of mild. En zoals Linda het zo mooi verwoord “Mildheid is het toverwoord.” Ze heeft gelijk.

Ik volg natuurlijk niet alleen Linda en Robbert op Twitter. Ik zou hier nog veel meer namen kunnen noemen van tweeps die mij opvrolijken, keihard aan het lachen maken, me aan het denken zetten, meeleven, me nieuwe informatie geven of gewoon heel lief zijn. Maar zij sluiten op dit moment wel heel goed aan bij waar ik over nadenk. Toeval? Toeval bestaat niet.

Ik ga liever zijn voor mezelf, net zoals ik dat meestal ook ben voor de mensen om me heen. De beren op de weg zijn verdwaald of in ieder geval voor nu verdwenen, weggejaagd door de kracht van het geschreven en gelezen woord.

 

Vandaag zijn mijn moeder en haar tweelingzusje 75 jaar geworden. Ik weet nog heel goed hoe we de 75e verjaardag van hun moeder, mijn grootmoeder, vierden en hoe oud ik mijn grootmoeder toen vond. Als ik nu naar mijn moeder kijk, ben ik elke keer weer verbaasd dat zij nu zogenaamd ook oud is. Oud is namelijk niet echt het eerste woord dat ik met haar associeer. Natuurlijk zijn er rimpels en legt ze niet helemaal zonder moeite meer haar been in haar nek, maar oud? Nee, mijn moeder heeft meer energie in haar kleine teen dan de meesten op een topdag. De hele dag heb ik over haar en haar zusje nagedacht. En na vandaag realiseer ik me dat ik eigenlijk een heel bijzondere moeder heb, een krachtige en sterke vrouw. Er is veel over mijn moeder te vertellen, maar vandaag wil ik vertellen over waarom ze mijn voorbeeld is.

Toen mijn moeder voor het eerst moeder werd en mij kreeg, was zij de kostwinner van het gezin. Mijn vader was nog bezig met zijn studie medicijnen en mijn moeder gaf les op de Academie voor Lichamelijke Opvoeding. Ooit begonnen met ritmische gymnastiek en daarna was zij één van de eerste die jazzgymnastiek ging geven en jazzdans. Dansen en bewegen zijn altijd haar grote passie geweest, nog steeds geeft zij elke week zo’n 5 uur per week les in de studio in mijn ouderlijk huis.  

Zo ging ze in haar studententijd drie zomers naar Jacob’s Pillow in Amerika om daar de hele zomer te dansen, volgde ze een opleiding bij Nel Roos en ging ze toen wij klein waren regelmatig naar het buitenland of ergens in Nederland om cursussen te geven en volgen, naast het lesgeven op de ALO. Ongebruikelijk, want de meeste moeders van mijn vrienden waren gewoon altijd thuis. We mochten soms mee naar haar lessen en achteraf realiseer ik me pas hoe knap ze het deed: moeder zijn combineren met gewoon Job zijn. Want dat was al altijd heel duidelijk, je had mama en je had Job, de juf. Wat niet wil zeggen dat ze er niet voor ons was, uiteindelijk was de mama er altijd en wisten wij hoe belangrijk wij voor haar waren.

Maar wat ik me vandaag realiseerde, is dat mijn moeder altijd heel goed haar eigen leven heeft geleid en haar eigen passies heeft gevolgd. Zelfs in combinatie met een gezin met drie kinderen, twee honden en een man die meer dan 60 uur per week werkte. Ik ben trots op haar en besefte vandaag dat ze mijn grote voorbeeld is.

 

Ik overweeg al langere tijd om te gaan bloggen, geïnspireerd door andere bloggers. Maar tegelijkertijd speelden ook vragen door mijn hoofd als: Waarom, waarover, wanneer, wie interesseert het nou en stel ik me niet heel kwetsbaar op? Ik vond het ook best griezelig, want iedereen kan het lezen en zoals we allemaal weten, wat eenmaal online staat, gaat er nooit meer af.

Nu heb ik toch mijn eerste blog geschreven. Waarom? Omdat ik het leuk en spannend vind en dat stemmetje in mijn hoofd dat me aanmoedigt om te bloggen niet ophoudt.

Veel leesplezier en laat me vooral weten wat je er van vindt!

© 2011 Retje blogt Suffusion theme by Sayontan Sinha