Wikipedia beschrijft een perfect storm onder andere als volgt: “A perfect storm is a confluence of events that drastically aggravates a situation.” Voor mij is het een perfecte omschrijving van hoe mijn leven er de laatste dagen uitzag. Er gebeurde plotseling zoveel tegelijkertijd, waardoor het onmogelijk wordt om weg te lopen voor mijn emoties en dat doet pijn, maar tegelijkertijd is het ook een cadeautje. In dit blog deel ik graag sommige van deze emoties, dus een waarschuwing is op zijn plaats:

 Pas op, dit blog kan zeer persoonlijke elementen bevatten!

Het afgelopen jaar heb ik voor een groot deel thuis gezeten, opgebrand en moe. Een burn-out dus. Dat overviel mij volkomen en het heeft best lang geduurd voordat ik accepteerde dat het zo was. Toen ik het eenmaal geaccepteerd had en met behulp van anderen aan mijn herstel ging werken, zat ik stiekem de hele tijd te wachten op dat ene Inzicht. Dat Inzicht waardoor ik plotseling het licht zou zien en zou weten hoe het allemaal in elkaar steekt. Waarschijnlijk overbodig om te zeggen dat ik dát Inzicht nog steeds niet heb.

Waar ik wel achter ben gekomen, is dat ik emoties vaak maar lastig vond en dat emoties voor mij synoniem waren aan zwakte. Niet bij anderen, maar wel bij mezelf. Men kon mij wel vertellen dat je kwetsbaar opstellen juist heel krachtig is, maar zo voelde dat voor mij niet. Je moet sterk zijn, tanden op elkaar zetten en gewoon doorgaan. Ik wilde ook heel graag gezien worden als een sterke, krachtige vrouw en daar paste je kwetsbaar opstellen dus niet bij.

Totdat ik deze zomer heel intensief omging met een groep mensen die ik al heel lang oppervlakkig kende via Twitter. Plotseling ging ik uit mijn ‘survival-modus’ en begon ik weer te leven en leuke dingen te doen. We hebben ons eigen Whatsapp groepje en ouwehoeren daar eigenlijk 24/7 met elkaar. Soms gaan de gesprekken nergens over en hebben we alleen veel pret, maar we kunnen daar ook ons lief en leed met elkaar delen als we daar behoefte aan hebben. Daar merkte ik dat me kwetsbaar opstellen veel minder eng was dan ik dacht en dat mensen dan niet hard gillend de andere kant op renden. Dus ik durf me ook steeds meer open te stellen en te delen wat ik voel.

Ik was me al bewust geworden van een hoop oud verdriet dat in me zat gedurende het hele proces van herstellen, maar kon daar eigenlijk nooit zo goed bij. Tot vorige week. Door een heel intensief gesprek kwam er plotseling heel veel verdriet uit en heb ik vrijwel een hele nacht gehuild. Dat voelde eerst vreselijk, maar in de loop van de daaropvolgende ochtend voelde het eigenlijk ook heel goed. Toen kreeg ik die dag ook nog twee heftige telefoontjes, waardoor mijn leven op dat moment behoorlijk op zijn kop stond en het ook betekent dat in de toekomst dingen ingrijpend zullen veranderen. In sommige opzichten werd de situatie even nog wat erger: A perfect storm!

En nu een paar dagen later,  realiseer ik me hoeveel er het afgelopen jaar is veranderd. Ja, ik ben op dit moment ook intens verdrietig, maar tegelijkertijd voel ik me ook heel sterk en heb ik veel vertrouwen in dat alles goed is en nog beter gaat worden. Ik ben gezegend met lieve en bijzondere mensen om me heen en het leven is goed! Dat ene Inzicht zal ik vermoedelijk nooit krijgen, maar dankzij mijn perfect storm ben ik wel weer wat wijzer.

 

Vroeger las ik vrijwel elke dag voor uit het boekje Raad eens hoeveel ik van je hou. Als ik dan klaar was, dan was het altijd een sport om te kijken wie de meeste creatieve metafoor verzon: de meisjes of ik. We weten dus heel goed dat we oneindig veel van elkaar houden, maar eigenlijk vertel ik ze te weinig waarom. En daarom…

 

Lieve A,
Waarom ik zoveel van je hou:

  • Omdat je mij een enorme knuffel geeft als je merkt dat ik verdrietig ben
  • Omdat je merkt dat ik verdrietig ben
  • Om je kwetsbaarheid
  • Omdat je je soms enorm voor me schaamt en dat dan weer rot voor me vindt
  • Omdat je me tegenwoordig op school een luchtkus geeft in plaats van een echte
  • Omdat je ’s avonds dan wel weer helemaal tegen me aan kruipt en geknuffeld wil worden
  • Omdat je zo enorm gevoelig bent voor de gevoelens van de mensen om je heen en rekening met hen houdt
  • Omdat je op de rand van de puberteit staat en daardoor soms zo herkenbaar dwars bent
  • Omdat je denkt dat je meer weet dan ik als het om pc’s, afstandsbedieningen, iPods of andere elektronisch apps gaat
  • Omdat ik geniet van jouw enorme sportiviteit
  • Omdat je op je iPod leert hoe je je nagels creatief moet lakken
  • Omdat je straalt als je ziet hoe blij ik ben als je zomaar de tafel gaat dekken
  • Omdat ik je driftbuien zo herken
  • Omdat je zo mij zo feilloos imiteert als ik Twitter op mijn mobiel
  • Omdat je het vervelend en tegelijkertijd ook heel leuk vindt als ik over je Twitter
  • Omdat je soms al zo volwassen met me meedenkt en verantwoordelijk wilt zijn
  • Omdat je je altijd voorstelt en dank je wel zegt

Lieve F,
Waarom ik zoveel van je hou:

  • Omdat je de mooiste pretogen van de wereld hebt
  • Omdat als wij bij elkaar in de buurt zijn, onze lijven elkaar altijd ergens aanraken
  • Omdat je zo’n fantastische fantasie hebt
  • Omdat je zo blij bent als ik trots op je ben
  • Omdat je het zo leuk vindt om samen dingen te doen
  • Omdat je tot in je tenen geniet van voorlezen
  • Omdat je zo’n enorme dramaqueen kan zijn
  • Omdat je stevig in je schoenen staat en blij bent met jezelf
  • Omdat je me aan het lachen kan maken
  • Omdat je lekker kan filosoferen op de fiets
  • Omdat je vrijwel elke avond naast me kruipt en me dan slaperig een kus geeft
  • Omdat je meemasseert als ik naar de fysiotherapeut ga en ik het verschil nauwelijks merk
  • Omdat je razend de kamer kan uitstormen en dan na het afkoelen bedremmeld sorry komt zeggen
  • Omdat je diskameriseren zegt in plaats van discrimineren
  • Omdat je de meest creatieve opdrachten verzint voor op de trampoline
  • Omdat je nog zo intens geniet van spelen
  • Omdat je geniet van gezelligheid van andere mensen en altijd geïnteresseerd bent in hun verhalen
 

Valentijnsdag is net voorbij, dus waarom er dan nu nog een blog aan wijden? Omdat ik er stiekem de hele dag toch mee bezig ben geweest. Ik heb nooit zoveel met deze dag gehad en vond het altijd een uit Amerika overgewaaide, overgewaardeerde, commerciële dag. Natuurlijk vond ik het wel leuk als mijn lief die dag iets bijzonders deed, maar dat komt waarschijnlijk omdat ik er dol op ben om verrast te worden of iemand anders te verrassen en daar is deze dag natuurlijk heel goed geschikt voor. Net zoals Sinterklaas en verjaardagen of wat mij betreft, alle dagen van het jaar!

Sinds drie jaar heeft Valentijnsdag echter wel een extra dimensie voor mij gekregen en is het een dag die me aan het denken zet. Op 14 februari 2008 werd namelijk mijn scheiding ingeschreven bij de Burgelijke Stand van de gemeente waar ik 9 jaar eerder trouwde en was ik vanaf dat moment officieel gescheiden. Wrang? Ironisch? Verdrietig? Geestig? All of the above, alhoewel mijn eerste reactie toen een lachbui was, omdat het juist op Valentijnsdag had plaatsgevonden. Scheidingen zijn altijd verdrietig, helemaal als er kinderen bij betrokken zijn, maar voor mij betekende de scheiding ook het begin van een nieuwe fase. Een verse start. Het verdriet had al genoeg aandacht gekregen in de jaren daarvoor en kwam later ook nog wel eens buurten, maar op dat moment was er vooral opluchting dat alles afgerond was.

Maar waarom ben ik sindsdien toch meer bezig met Valentijnsdag en waar houdt mijn geest zich dan mee bezig? Niet met de spannende vraag of ik verrast wordt door een potentieel lief, want die is niet in the picture (voor zover ik weet). Ook niet met dagdromen over een nieuwe prins in een witte convertible. Maar waarmee dan wel? Dit jaar realiseerde ik me plotseling dat dit een dag is waarop ik (on)bewust aan het filosoferen ben over wat ik van liefde vind of beter gezegd wat ik over liefde voel. Niet over liefde in het algemeen, maar specifiek over liefde tussen twee partners. En ik merk ik dat ik hier gemengde gevoelens over heb.

Ik hoor jullie nu denken: “Duh Einstein, dat is niet zo gek als je gescheiden bent…” en de kans is groot dat jullie daar helemaal gelijk in hebben, maar ik was toch wat , niet geheel aangenaam, verrast. Vandaag las ik deze tweet van @1TweetStory: “Gul is de lach, groot haar snapper. Ze begrijpt zijn tekortkomingen, onrust en lust. Daarom neemt hij de draak in haar er met liefde bij”. Deze tweet en het verhaal erachter raakte me. Ik vind dat het laat zien hoe mooi liefde tussen twee mensen kan zijn. Dus ik geloof absoluut in de liefde, maar merk dat ik twijfel of ik dit ooit weer zal voelen of wil voelen. Moet ik daar iets mee? Verdrietig zijn, gefrustreerd, bang voor een eenzame toekomst? Nee, vandaag realiseerde ik me dat ik er niets mee hoef te doen. Dit gevoel is op dit moment wat ik voel en dus is het goed. Het verandert vast weer of misschien ook niet en dat is dan ook goed.

Eén ding weet ik wel heel zeker. Valentijnsdag is leuk, omdat het een dag is waarop veel mensen toch even stil staan bij hun (potentiële) lief en misschien elkaar ook verrassen vanuit hun hart en niet vanuit hun portemonnee. Ik ben wel benieuwd naar jullie mooiste, liefste verrassing voor je lief al dan niet op Valentijnsdag. Willen jullie het me vertellen?

© 2011 Retje blogt Suffusion theme by Sayontan Sinha