Wikipedia beschrijft een perfect storm onder andere als volgt: “A perfect storm is a confluence of events that drastically aggravates a situation.” Voor mij is het een perfecte omschrijving van hoe mijn leven er de laatste dagen uitzag. Er gebeurde plotseling zoveel tegelijkertijd, waardoor het onmogelijk wordt om weg te lopen voor mijn emoties en dat doet pijn, maar tegelijkertijd is het ook een cadeautje. In dit blog deel ik graag sommige van deze emoties, dus een waarschuwing is op zijn plaats:

 Pas op, dit blog kan zeer persoonlijke elementen bevatten!

Het afgelopen jaar heb ik voor een groot deel thuis gezeten, opgebrand en moe. Een burn-out dus. Dat overviel mij volkomen en het heeft best lang geduurd voordat ik accepteerde dat het zo was. Toen ik het eenmaal geaccepteerd had en met behulp van anderen aan mijn herstel ging werken, zat ik stiekem de hele tijd te wachten op dat ene Inzicht. Dat Inzicht waardoor ik plotseling het licht zou zien en zou weten hoe het allemaal in elkaar steekt. Waarschijnlijk overbodig om te zeggen dat ik dát Inzicht nog steeds niet heb.

Waar ik wel achter ben gekomen, is dat ik emoties vaak maar lastig vond en dat emoties voor mij synoniem waren aan zwakte. Niet bij anderen, maar wel bij mezelf. Men kon mij wel vertellen dat je kwetsbaar opstellen juist heel krachtig is, maar zo voelde dat voor mij niet. Je moet sterk zijn, tanden op elkaar zetten en gewoon doorgaan. Ik wilde ook heel graag gezien worden als een sterke, krachtige vrouw en daar paste je kwetsbaar opstellen dus niet bij.

Totdat ik deze zomer heel intensief omging met een groep mensen die ik al heel lang oppervlakkig kende via Twitter. Plotseling ging ik uit mijn ‘survival-modus’ en begon ik weer te leven en leuke dingen te doen. We hebben ons eigen Whatsapp groepje en ouwehoeren daar eigenlijk 24/7 met elkaar. Soms gaan de gesprekken nergens over en hebben we alleen veel pret, maar we kunnen daar ook ons lief en leed met elkaar delen als we daar behoefte aan hebben. Daar merkte ik dat me kwetsbaar opstellen veel minder eng was dan ik dacht en dat mensen dan niet hard gillend de andere kant op renden. Dus ik durf me ook steeds meer open te stellen en te delen wat ik voel.

Ik was me al bewust geworden van een hoop oud verdriet dat in me zat gedurende het hele proces van herstellen, maar kon daar eigenlijk nooit zo goed bij. Tot vorige week. Door een heel intensief gesprek kwam er plotseling heel veel verdriet uit en heb ik vrijwel een hele nacht gehuild. Dat voelde eerst vreselijk, maar in de loop van de daaropvolgende ochtend voelde het eigenlijk ook heel goed. Toen kreeg ik die dag ook nog twee heftige telefoontjes, waardoor mijn leven op dat moment behoorlijk op zijn kop stond en het ook betekent dat in de toekomst dingen ingrijpend zullen veranderen. In sommige opzichten werd de situatie even nog wat erger: A perfect storm!

En nu een paar dagen later,  realiseer ik me hoeveel er het afgelopen jaar is veranderd. Ja, ik ben op dit moment ook intens verdrietig, maar tegelijkertijd voel ik me ook heel sterk en heb ik veel vertrouwen in dat alles goed is en nog beter gaat worden. Ik ben gezegend met lieve en bijzondere mensen om me heen en het leven is goed! Dat ene Inzicht zal ik vermoedelijk nooit krijgen, maar dankzij mijn perfect storm ben ik wel weer wat wijzer.

 

De afgelopen week heb ik de hele week in bed gelegen, geveld door de griep.  Op zich al vervelend genoeg, maar ik weet het gelukkig altijd nog een beetje erger te maken: mijn eigen bijwerkingen te creëren… Zo heb ik na een paar dagen het piekeren tot een kunst verheven en zie ik door de beren de weg niet meer. Een andere heel interessante bijwerking is dat ik het eigenlijk heel zwak vind dat ik ziek ben. Ook een heel nuttig gevoel. 

De afgelopen dagen heb ik als een soort buitenstaander af en toe naar mezelf gekeken en me hier enorm over verbaasd. Laat het los! Wees niet zo streng voor jezelf! Dit soort gedachten vlogen door mijn hoofd, maar dat is altijd makkelijker gezegd dan gedaan. Althans zo heb ik het tot nu toe vaak ervaren. Maar deze week lukte het me af en toe wel om het los te laten en minder streng te zijn voor mezelf. Waarom?

Misschien heel gek, maar voor een groot deel door Twitter. Wanneer ik deze week een zelfmedelijden- of klaagtweet de wereld ingooide, schreef ik het als het ware al van mij af. De lieve reacties hierop waren een bonus, die me dan weer aan het lachen maakte en waardoor ik me realiseerde dat het allemaal reuze meevalt. De kracht van het schrijven. Grappig, want mijn moeder raadt mij al mijn hele leven lang aan om dingen van me af te schrijven en dat vond ik altijd eigenlijk onzin. En nu merk ik dat het werkt. Niet alleen door het zelf tweeten, maar ook door tweets van anderen.

Eén van de mensen die ik volg op Twitter is Robbert Paul de Vries (@_Roodbaard) en hij is een nieuw initiatief begonnen: #JOUW2011. Al in december tweette hij uitdagende vragen als “Wat is jouw 2011?”. Met zijn programma JOUW2011 wil hij mensen helpen datgene te bereiken wat zij verdienen. Dat kan je natuurlijk uitleggen als een glad verkooppraatje voor een training of seminar, maar door zijn tips op de site is het, in elk geval voor mij, meer dan dat. Zijn 1e tip hield in dat je een lijstje van 200 dingen moest maken die je leuk vindt om te doen in 2011. Ik heb dat lijstje nog niet af, want dat kost natuurlijk wel tijd, maar het speelt wel de hele tijd door mijn hoofd. En iedere keer als ik weer iets heb bedacht, schrijf ik het op en wordt het echter, beklijft het meer.  Elke dag is er een nieuwe tip, die ik nog lang niet allemaal heb opgevolgd, maar waardoor ik er weer mee bezig ben.

En vandaag las ik via Twitter een nieuwe inspirerende column ‘Belangen van Evenwicht’van Linda Ruigrok (@Linda_Ruigrok) die zij heeft geschreven voor het nieuwe E-zine STL . Hierin schrijft ze onder andere over hoe de kritische blik de valkuil is en dat we vaak veel te kritisch naar onszelf kijken. Nu is het helemaal niet gek om af en toe kritisch naar jezelf te kijken, maar dat kan je op twee manieren doen. Streng of mild. En zoals Linda het zo mooi verwoord “Mildheid is het toverwoord.” Ze heeft gelijk.

Ik volg natuurlijk niet alleen Linda en Robbert op Twitter. Ik zou hier nog veel meer namen kunnen noemen van tweeps die mij opvrolijken, keihard aan het lachen maken, me aan het denken zetten, meeleven, me nieuwe informatie geven of gewoon heel lief zijn. Maar zij sluiten op dit moment wel heel goed aan bij waar ik over nadenk. Toeval? Toeval bestaat niet.

Ik ga liever zijn voor mezelf, net zoals ik dat meestal ook ben voor de mensen om me heen. De beren op de weg zijn verdwaald of in ieder geval voor nu verdwenen, weggejaagd door de kracht van het geschreven en gelezen woord.

 

© 2011 Retje blogt Suffusion theme by Sayontan Sinha