Vandaag zijn mijn moeder en haar tweelingzusje 75 jaar geworden. Ik weet nog heel goed hoe we de 75e verjaardag van hun moeder, mijn grootmoeder, vierden en hoe oud ik mijn grootmoeder toen vond. Als ik nu naar mijn moeder kijk, ben ik elke keer weer verbaasd dat zij nu zogenaamd ook oud is. Oud is namelijk niet echt het eerste woord dat ik met haar associeer. Natuurlijk zijn er rimpels en legt ze niet helemaal zonder moeite meer haar been in haar nek, maar oud? Nee, mijn moeder heeft meer energie in haar kleine teen dan de meesten op een topdag. De hele dag heb ik over haar en haar zusje nagedacht. En na vandaag realiseer ik me dat ik eigenlijk een heel bijzondere moeder heb, een krachtige en sterke vrouw. Er is veel over mijn moeder te vertellen, maar vandaag wil ik vertellen over waarom ze mijn voorbeeld is.

Toen mijn moeder voor het eerst moeder werd en mij kreeg, was zij de kostwinner van het gezin. Mijn vader was nog bezig met zijn studie medicijnen en mijn moeder gaf les op de Academie voor Lichamelijke Opvoeding. Ooit begonnen met ritmische gymnastiek en daarna was zij één van de eerste die jazzgymnastiek ging geven en jazzdans. Dansen en bewegen zijn altijd haar grote passie geweest, nog steeds geeft zij elke week zo’n 5 uur per week les in de studio in mijn ouderlijk huis.  

Zo ging ze in haar studententijd drie zomers naar Jacob’s Pillow in Amerika om daar de hele zomer te dansen, volgde ze een opleiding bij Nel Roos en ging ze toen wij klein waren regelmatig naar het buitenland of ergens in Nederland om cursussen te geven en volgen, naast het lesgeven op de ALO. Ongebruikelijk, want de meeste moeders van mijn vrienden waren gewoon altijd thuis. We mochten soms mee naar haar lessen en achteraf realiseer ik me pas hoe knap ze het deed: moeder zijn combineren met gewoon Job zijn. Want dat was al altijd heel duidelijk, je had mama en je had Job, de juf. Wat niet wil zeggen dat ze er niet voor ons was, uiteindelijk was de mama er altijd en wisten wij hoe belangrijk wij voor haar waren.

Maar wat ik me vandaag realiseerde, is dat mijn moeder altijd heel goed haar eigen leven heeft geleid en haar eigen passies heeft gevolgd. Zelfs in combinatie met een gezin met drie kinderen, twee honden en een man die meer dan 60 uur per week werkte. Ik ben trots op haar en besefte vandaag dat ze mijn grote voorbeeld is.

 
Zowel dit jaar als vorig jaar was ik op Kerstavond alleen thuis. Bewust, want mijn Santas (foto: (CC) Jo Christian Oterhals)meisjes waren/zijn bij hun paps en ik vond het zalig om lekker mijn eigen gang te gaan. Toch vinden een hoop mensen dat een beetje zielig. Waarom? Wat gebeurt er toch met ons tijdens Kerst? Waarom staan we de dag of dagen daarvoor plotseling belachelijk vroeg in de winkels en maken we ons druk over dat de basilicum of crème fraîche uitverkocht is? Doen we inkopen alsof de winkels maanden gesloten zijn en geven we geld uit als water? Hoezo kredietcrisis? En vergeet vooral niet het idee dat het knus, gezellig moet zijn. Is dat dan verkeerd?

 

Nee, natuurlijk niet. Ik vind het ook fijn om Kerst door te brengen met mensen die ik lief heb, maar dat vind ik ook de andere dagen van het jaar. Ik heb moeite met het verplichte van die dagen. Dat het gezellig MOET zijn en de enorme overdaad.

Ik ben niet gelovig opgevoed, dus de Christelijke betekenis van Kerst zegt mij weinig. Maar vroeger las en nu nog steeds leest mijn vader tijdens Kerst altijd het Kerstverhaal voor en iemand anders een ander (vaak heel sentimenteel of gevoelig) kerstsprookje. Cadeautjes geven, doen wij niet. Dat doen we met Sinterklaas. Mijn broer, zus en ik proberen met onze kinderen, aanhang en honden wel op dezelfde dag te komen, maar als dat niet lukt, is het ook niet erg. Het is geen verplichting. Kerst is voor mij vooral ontspannen genieten van de mensen die ik lief heb en blij te zijn met al het goede in ons leven.

Vrolijk Kerstfeest allemaal!

© 2011 Retje blogt Suffusion theme by Sayontan Sinha