Vanavond zag ik op tv een t-shirt met daarop de uitspraak ‘Don’t believe everything you think’*. Op de een of andere manier laat deze uitspraak mij niet los en blijf ik er over nadenken (ha!). Het kan inderdaad een enorme valkuil zijn om zomaar blindelings je eigen gedachten te geloven, daar zijn legio voorbeelden van te noemen. Zoals kinderen die denken dat ze niets kunnen, omdat ze nooit positieve feedback krijgen of vrouwen die denken dat ze lelijk zijn, omdat ze nooit gecomplimenteerd zijn en niet hun eigen schoonheid zien.

Ook zelf word ik vrijwel dagelijks misleid door mijn eigen gedachten. De ergste misleidende gedachte is dat ik zo’n tig keer per dag denk dat ik roken lekker en/of gezellig vind. Onzin natuurlijk, want als nou iets eigenlijk niet lekker of gezellig is, dan is het wel roken. Of zoals ooit een antirookcoach zei: “Eén van de grootste bestanddelen van sigaretten is teer. Dus als het zo gezellig en lekker is, zullen we dan gezellig samen een hapje A10 nemen?”. Na die sessie heb ik ruim 1 jaar niet gerookt, want door dit soort opmerkingen ging ik er toch anders over denken.

Maar ja, na dat jaar, dacht ik ook dat ik wel weer eens een trekje kon nemen. Niet dus, want nu rook ik alweer 1,5 jaar, waar ik eigenlijk heel erg van baal. Tijd dus om de wel betrouwbare gedachte: “Roken is slecht, vies, duur en ongezond” sterker te laten worden, maar hoe doe je dat? Hoe doorbreek je een gedachtenpatroon? In mijn geval doe ik dat met wat chemische hulp en ga ik vanaf zondag pillen slikken die de ‘craving’ wegnemen waardoor ik me meer kan concentreren op de betrouwbare gedachte en niet afgeleid wordt door de fysieke verslaving. Daarnaast heb ik voor mezelf een lijstje van voor- en nadelen gemaakt van het roken. Opvallend vond ik dat doordat ik dit echt serieus heb gedaan, een heleboel van de zogenaamde voordelen onzin blijken te zijn en het lijstje van de nadelen wel 3x langer was. Dit lijstje ga ik nu op mijn ijskast hangen om me te helpen herinneren dat ik wel mijn stopgedachte mag geloven.

Een andere gedachte waar ik al heel lang hardnekkig in geloof, is dat ik bang ben voor hoogtes. Ik heb niet echt  hoogtevrees, maar als ik op de hoogste verdieping sta van een flat, krijg ik wel zo’n zwaar gevoel in mijn voeten en benen. In vliegtuigen en hoge skiliften kan dit gevoel mij soms ook zomaar overvallen als ik uit het raampje of naar beneden kijk. Maar toch toen ik vorige week dit filmpje (kijk op volledig scherm) van de zweefvlieger over de Fisher Towers zag, wilde ik alleen maar zweven en dit ook een keertje doen in mijn leven. Wat moet ik nou geloven, mijn gedachte dat ik bang ben of mijn gevoel dat ik dit een keer moet doen. Ik denk (weer ha!) dat ik ga voor mijn gevoel. En jullie? Wat geloven jullie?

* uitspraak is trouwens van Wayne Dyer

P.S. Mijn vader mailde mij als reactie op dit blog en het blog hiervoor mij dit bericht uit het NRC, over de kracht van het geschreven woord ;-). Love my dad!

 

De afgelopen week heb ik de hele week in bed gelegen, geveld door de griep.  Op zich al vervelend genoeg, maar ik weet het gelukkig altijd nog een beetje erger te maken: mijn eigen bijwerkingen te creëren… Zo heb ik na een paar dagen het piekeren tot een kunst verheven en zie ik door de beren de weg niet meer. Een andere heel interessante bijwerking is dat ik het eigenlijk heel zwak vind dat ik ziek ben. Ook een heel nuttig gevoel. 

De afgelopen dagen heb ik als een soort buitenstaander af en toe naar mezelf gekeken en me hier enorm over verbaasd. Laat het los! Wees niet zo streng voor jezelf! Dit soort gedachten vlogen door mijn hoofd, maar dat is altijd makkelijker gezegd dan gedaan. Althans zo heb ik het tot nu toe vaak ervaren. Maar deze week lukte het me af en toe wel om het los te laten en minder streng te zijn voor mezelf. Waarom?

Misschien heel gek, maar voor een groot deel door Twitter. Wanneer ik deze week een zelfmedelijden- of klaagtweet de wereld ingooide, schreef ik het als het ware al van mij af. De lieve reacties hierop waren een bonus, die me dan weer aan het lachen maakte en waardoor ik me realiseerde dat het allemaal reuze meevalt. De kracht van het schrijven. Grappig, want mijn moeder raadt mij al mijn hele leven lang aan om dingen van me af te schrijven en dat vond ik altijd eigenlijk onzin. En nu merk ik dat het werkt. Niet alleen door het zelf tweeten, maar ook door tweets van anderen.

Eén van de mensen die ik volg op Twitter is Robbert Paul de Vries (@_Roodbaard) en hij is een nieuw initiatief begonnen: #JOUW2011. Al in december tweette hij uitdagende vragen als “Wat is jouw 2011?”. Met zijn programma JOUW2011 wil hij mensen helpen datgene te bereiken wat zij verdienen. Dat kan je natuurlijk uitleggen als een glad verkooppraatje voor een training of seminar, maar door zijn tips op de site is het, in elk geval voor mij, meer dan dat. Zijn 1e tip hield in dat je een lijstje van 200 dingen moest maken die je leuk vindt om te doen in 2011. Ik heb dat lijstje nog niet af, want dat kost natuurlijk wel tijd, maar het speelt wel de hele tijd door mijn hoofd. En iedere keer als ik weer iets heb bedacht, schrijf ik het op en wordt het echter, beklijft het meer.  Elke dag is er een nieuwe tip, die ik nog lang niet allemaal heb opgevolgd, maar waardoor ik er weer mee bezig ben.

En vandaag las ik via Twitter een nieuwe inspirerende column ‘Belangen van Evenwicht’van Linda Ruigrok (@Linda_Ruigrok) die zij heeft geschreven voor het nieuwe E-zine STL . Hierin schrijft ze onder andere over hoe de kritische blik de valkuil is en dat we vaak veel te kritisch naar onszelf kijken. Nu is het helemaal niet gek om af en toe kritisch naar jezelf te kijken, maar dat kan je op twee manieren doen. Streng of mild. En zoals Linda het zo mooi verwoord “Mildheid is het toverwoord.” Ze heeft gelijk.

Ik volg natuurlijk niet alleen Linda en Robbert op Twitter. Ik zou hier nog veel meer namen kunnen noemen van tweeps die mij opvrolijken, keihard aan het lachen maken, me aan het denken zetten, meeleven, me nieuwe informatie geven of gewoon heel lief zijn. Maar zij sluiten op dit moment wel heel goed aan bij waar ik over nadenk. Toeval? Toeval bestaat niet.

Ik ga liever zijn voor mezelf, net zoals ik dat meestal ook ben voor de mensen om me heen. De beren op de weg zijn verdwaald of in ieder geval voor nu verdwenen, weggejaagd door de kracht van het geschreven en gelezen woord.

 

Zowel in de traditionele als social media vliegen de lijstjes van 2010 je om de oren. Op Twitter, Facebook, LinkedIn verschijnt regelmatig de vraag naar wat  het hoogtepunt van 2010 was. Hierdoor ga je (on)bewust nadenken over het afgelopen jaar en dan realiseer ik me dat ik niet zo 1-2-3 een lijstje uit mijn mouw schud. Betekent dat dan dat 2010 geen goed jaar voor mij was? Of sta ik niet genoeg stil bij wat mij overkomt of wat ik meemaak? Food for thought.

Meer food for thought krijg ik ook door de vraag naar mijn goede voornemens voor 2011 of wat ik het komende jaar wil bereiken. Ook hier moet ik het antwoord schuldig blijven en echt over nadenken. En daar ik graag van de hak op de tak spring, ook in gedachten, heb ik uiteindelijk meer nagedacht over waarom ik geen antwoorden kan geven en niet over mijn hoogtepunten of goede voornemens.

Maar nu is natuurlijk de grote vraag, heb ik daar dan wel een antwoord op gevonden? Ja. Ik heb me gerealiseerd dat ik (en ongetwijfeld velen met mij) niet genoeg stilsta bij wat er elke dag gebeurt. Als moeder zit je elke dag vol in de routine: kinderen op tijd naar school brengen, verantwoorde lunchtrommels maken, ze op tijd afleveren bij speelafspraken, hockey- of basketbaltraining, turnen, bijles, huiswerk maken, voorlezen, samen de dag doornemen en zorgen dat ze gezonde, blije, zelfstandige mensen worden. Nu ben ik niet alleen moeder, maar werk ik ook nog minimaal 32 uur per week en moet ik ook zorgen dat mijn huis er ook nog een beetje gezellig ziet en ik af en toe ook nog andere grote mensen zie in een sociale setting. Tijd voor reflectie schiet er dan wel eens een beetje bij in en dat is natuurlijk zonde.

Want 2010 was een goed jaar, waarin ik mijn eerste blog schreef, eindelijk mijn tattoo liet zetten, een supergave masterclass heb gevolgd, leuke projecten heb gedaan, bijzondere mensen heb ontmoet, mijn meisjes voor het eerst hebben geskied op de pistes waar ik ook leerde skiën als kind, ik beter grenzen heb leren aangeven en veel heb gelachen en nauwelijks gehuild.

En voor wat betreft die goede voornemens? Ik heb er dit jaar zomaar twee gemaakt…. En jullie?

Geniet van Oud en Nieuw morgen en ik wens jullie een mooi, gezond, vrolijk en heel goed 2011.

© 2011 Retje blogt Suffusion theme by Sayontan Sinha