Valentijnsdag is net voorbij, dus waarom er dan nu nog een blog aan wijden? Omdat ik er stiekem de hele dag toch mee bezig ben geweest. Ik heb nooit zoveel met deze dag gehad en vond het altijd een uit Amerika overgewaaide, overgewaardeerde, commerciële dag. Natuurlijk vond ik het wel leuk als mijn lief die dag iets bijzonders deed, maar dat komt waarschijnlijk omdat ik er dol op ben om verrast te worden of iemand anders te verrassen en daar is deze dag natuurlijk heel goed geschikt voor. Net zoals Sinterklaas en verjaardagen of wat mij betreft, alle dagen van het jaar!

Sinds drie jaar heeft Valentijnsdag echter wel een extra dimensie voor mij gekregen en is het een dag die me aan het denken zet. Op 14 februari 2008 werd namelijk mijn scheiding ingeschreven bij de Burgelijke Stand van de gemeente waar ik 9 jaar eerder trouwde en was ik vanaf dat moment officieel gescheiden. Wrang? Ironisch? Verdrietig? Geestig? All of the above, alhoewel mijn eerste reactie toen een lachbui was, omdat het juist op Valentijnsdag had plaatsgevonden. Scheidingen zijn altijd verdrietig, helemaal als er kinderen bij betrokken zijn, maar voor mij betekende de scheiding ook het begin van een nieuwe fase. Een verse start. Het verdriet had al genoeg aandacht gekregen in de jaren daarvoor en kwam later ook nog wel eens buurten, maar op dat moment was er vooral opluchting dat alles afgerond was.

Maar waarom ben ik sindsdien toch meer bezig met Valentijnsdag en waar houdt mijn geest zich dan mee bezig? Niet met de spannende vraag of ik verrast wordt door een potentieel lief, want die is niet in the picture (voor zover ik weet). Ook niet met dagdromen over een nieuwe prins in een witte convertible. Maar waarmee dan wel? Dit jaar realiseerde ik me plotseling dat dit een dag is waarop ik (on)bewust aan het filosoferen ben over wat ik van liefde vind of beter gezegd wat ik over liefde voel. Niet over liefde in het algemeen, maar specifiek over liefde tussen twee partners. En ik merk ik dat ik hier gemengde gevoelens over heb.

Ik hoor jullie nu denken: “Duh Einstein, dat is niet zo gek als je gescheiden bent…” en de kans is groot dat jullie daar helemaal gelijk in hebben, maar ik was toch wat , niet geheel aangenaam, verrast. Vandaag las ik deze tweet van @1TweetStory: “Gul is de lach, groot haar snapper. Ze begrijpt zijn tekortkomingen, onrust en lust. Daarom neemt hij de draak in haar er met liefde bij”. Deze tweet en het verhaal erachter raakte me. Ik vind dat het laat zien hoe mooi liefde tussen twee mensen kan zijn. Dus ik geloof absoluut in de liefde, maar merk dat ik twijfel of ik dit ooit weer zal voelen of wil voelen. Moet ik daar iets mee? Verdrietig zijn, gefrustreerd, bang voor een eenzame toekomst? Nee, vandaag realiseerde ik me dat ik er niets mee hoef te doen. Dit gevoel is op dit moment wat ik voel en dus is het goed. Het verandert vast weer of misschien ook niet en dat is dan ook goed.

Eén ding weet ik wel heel zeker. Valentijnsdag is leuk, omdat het een dag is waarop veel mensen toch even stil staan bij hun (potentiële) lief en misschien elkaar ook verrassen vanuit hun hart en niet vanuit hun portemonnee. Ik ben wel benieuwd naar jullie mooiste, liefste verrassing voor je lief al dan niet op Valentijnsdag. Willen jullie het me vertellen?

© 2011 Retje blogt Suffusion theme by Sayontan Sinha